tylko dla młodych... "Szukałem Was!"

Czy wiesz, że nawet kamień można zniszczyć? Opowiem ci, jak jest.
Idziesz drogą. Szybko. Jak najszybciej. Nie patrzysz pod nogi, bo autostrada jest prosta. Ale zapominasz, że tylko pasy są na niej białe. I gdy tak pędzisz, potykasz się o najmniejszy kamień. Przy skrzyżowaniu z polną ścieżką. Upadasz. Zdzierasz kolana i wykręcasz kostkę. Ale chcesz biec dalej. Wiesz, dokąd?

I autostrada jest na pozór pełna ludzi. Ale nikt nie pomaga ci wstać. Więc leżysz. Gdy opuchlizna z nogi zejdzie, podnosisz się i biegniesz. Najpierw ostrożnie, później coraz pewniej, bo zapominasz już o upadku. I lecisz na oślep.

Powiem ci, jak jest u Niego.
Droga jest polna, z zakrętami, wystającymi kamieniami. Z dziurami. Nie można biec. Trzeba iść ostrożnie. I nie raz, zapatrzony w piękny, kuszący widok, możesz upaść. Ale przychodzi Ktoś, bierze w ramiona i pomaga przejść trudne odcinki. Na tej polnej, zniszczonej ścieżce nie jesteś sam. Nie biegniesz i dlatego widzisz świat.

Powiem ci coś o bezsensie.
Kiedy wracasz późno do domu i nawet nie masz siły utrzymać w dłoni szklanki z wodą. Kiedy ciche “tik-tak” zegarka zdaje się odmierzać puste minuty. Kiedy praca, pieniądze, zapalony papieros, impreza tracą sens. Bo zdajesz sobie sprawę z własnej maleńkości i zwyczajnie płaczesz. Siadasz wtedy na kanapie i w lustrze oglądasz swoje serce. Jak kamień. Wiesz, że można go zniszczyć? Pamiętasz? Każdy fałszywy sens cię pokona.

Znasz kobietę, której sensem było zaufaniem? Nawet w momentach trudnych. Na Kalwarii. U stóp krzyża. Gdy umierał jej Syn. Bo całe życie było jednym “tak”, wiesz dla Kogo? Za tym słowem stała cała ona. Nigdy go nie wycofała. “Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” – powiedziała i jako pierwsza poszła Jego drogą. Tą polną. Teraz ciebie uczy po niej chodzić.

Czasami chce ci się pić. Słońce wysusza ci usta. Płaczesz od kolców wbitych w stopy. I wtedy On daje ci wodę, leczy rany.

Chcę ci powiedzieć, że życie z Nim jest trudne. A trudność ma sens.

(Oyente)