Sobota - 30 Wrześień 2006

Nie otworzę. Nie umiem. Nie chcę. Nie otworzę. Nie pukaj. Odejdź. Pukał człowiek. Nauczyłeś się zamykać drzwi, bo wcześniej ktoś wszedł bez uprzedzenia i okradł ci mieszkanie. Zabrał ci serce i marzenia. Zniszczył nadzieję i podeptał wiarę. Miłość wyrzucił przez okno. Dlatego zamknąłeś te drzwi. Zabarykadowałeś wyrzutami sumienia, zakleiłeś kawałkami niespełnionych snów. I przyklepałeś zwątpieniem. Wtedy miejsce po sercu wypełniła rozpacz. Łzy miały smak kawy. Czarnej, gorzkiej. Tej z nocy. Kiedy ktoś włamał się do twojego serca, żeby je zniszczyć. Znam smak tej kawy.

Powiedział kiedyś: „Nie lękaj się. Otwórz”.
Otworzyłam drzwi. Otworzyłam wtedy, gdy już przestał pukać. Gdy myślałam, że zostałam sama. Otworzyłam, żeby upewnić się, czy rzeczywiście nikogo nie ma. To już?

A On czekał pod drzwiami. Nauczył się długo czekać. Wtedy pukał zakrwawioną dłonią. Stał na mrozie bez szat. A serce miał otwarte, bo przygotował tam dla mnie mieszkanie. Dał mi do niego klucz. Miał kształt krzyża.

Znam smak twojej kawy. Boisz się chwili. Czasu. Boisz się każdej ręki, bo tak wiele zadało ci ból. Ale czy widziałeś tę Jego – który przeszedł przez twoje drzwi? Otwórz Mu, gdy zapuka. Wie, kiedy będziesz Go potrzebował. „Nie lękaj się”. Pamiętasz? Wiedz, że jest ktoś, kto poda ci klucz. Otwórz. Na oścież. I pozwól Mu mówić. Wiesz, po co, prawda?

Paulina (Oyente)